Lisanne de Witte ontstijgt zichzelf

lis3

SOPOT – Lisanne de Witte had vooraf ingezet op een persoonlijk record en het doordringen tot de halve finale. Die insteek getuigde van realisme. Een plek in de eindstrijd van het WK indooratletiek zou normaal
gesproken een onbereikbaar ideaal zijn. Toch?

De atlete uit Heiloo spotte daarentegen met de wetten van de logica en nestelde zich onder de elite. Bij haar debuut, nota bene. Of nee, uiteindelijk toch níet. Want na die verrassende ontknoping volgde de deceptie:
diskwalificatie vanwege het veroorzaken van een valpartij en het daardoor hinderen van een tegenstandster. Dat terwijl de videobeelden geen uitsluitsel gaven, en ze dus het voordeel van de twijfel had moeten krijgen. ,,Dit is zo
balen’’, sipte De Witte. ,,Ik zat in dromenland, maar daar ben ik ruw uit gewekt.’’

Bloednerveus was ze voor haar vuurdoop geweest, even na tien uur gisterochtend in de Ergo Arena in het Poolse Sopot. Alleen: de spanning verstijfde haar geenszins. Want nervositeit is Lisanne de Witte nu eenmaal eigen. ,,Het is een verschrikkelijk gevoel, maar ik heb het nodig om heel zenuwachtig te zijn’’, aldus De Witte. ,,Die emotie werkt bij mij, dan weet ik dat het goed zit.’’

Inderdaad bedroog ze zichzelf niet. Wat de geest wilde, perste het lichaam eruit. In haar serie snelde De Witte naar een tijd van 52,61 seconden. Het was éénhonderdste tel sneller dan twee weken geleden bij het NK, toen de 21-jarige sprintster zichzelf ook al ontsteeg.

Joanna Atkins tekende voor een identieke score, de Amerikaanse die vorig jaar bij het WK in de buitenlucht op de 4×400 meter estafette nog zilver veroverde en met wie ze de strijd om plek twee op de fotofinish in haar voordeel had beslecht. Die klassering illustreerde haar vechtlust, aangezien De Witte in de laatste tientallen meters tactisch geslepen van positie vier naar voren was opgerukt.

De beloning was dat ze zich meteen onder de halvefinalisten schaarde en niet afhankelijk was van de uitslagen in de andere drie series, een vermeden uitkomst die overigens in hetzelfde resultaat had uitgemond: Atkins behoorde immers tot de vier tijdsnelsten die eveneens de eerste schifting overleefden. Helaas, zou later op wrange wijze blijken. Want het was de Amerikaanse die in de volgende confrontatie als vermeend slachtoffer haar gram haalde. Ze zou gehinderd zijn door de – door De Witte veroorzaakte – valpartij van de Tsjechische Denisa Rosolova. De jury offerde, vanwege de status van de Verenigde Staten als grootmacht in de atletiek, De Witte vervolgens op aan grotere belangen. Op het moment dat de door haar verslagen concurrente kennelijk
protest had aangetekend, verborg De Witte in de ‘mixed-zone’ haar vreugde niet.

,,Dit is gaaf’’, jubelde ze. ,,Normaal volg ik zo’n kampioenschap op televisie. Nu sta ik er niet alleen zelf tussen, maar worstel ik me ook nog eens door. Bij de beste zes van de wereld, ik weet niet wat me overkomt.’’

Ze had genoten van de ambiance, en van de aanwezigheid van haar moeder, zusje Laura en deeltijdcoach Sven Ootjers op de volgepakte tribunes. ,,Ik wist waar ze zaten, in de voorlaatste bocht. Ik heb alleen niet op ze gelet. Al hoorde ik wel enkele keren mensen m’n naam roepen.’’

Meegeleefd hadden ze absoluut, de mee afgereisde aanhang. ,,We hebben wel wat decibellen geproduceerd, waren door het dolle heen’’, grijnsde Ootjers, de oud-atleet en huidig trainer van Trias, de club van De Witte. ,,Wat ze hier laat zien, is dan ook geweldig hè. Het bewijst hoe sterk Lisanne in haar hoofd is. Ze heeft zich niet van de wijs laten brengen. Dat is ongelooflijk knap.’’

Dat ze anderhalf uur na dato van race twee alsnog sneuvelde, was niet te danken aan eigen falen maar aan de uitkomst van een uiterst dubieuze beslissing. Een onomkeerbaar besluit dat een hoogtijdag plots van een zwart randje voorzag.

Leave a Reply